Takim sposobem kończą się wakacje. No prawie, bo semestr zaczynam dopiero za miesiąc. Ja ich w zasadzie nie odczułam, bo przecież trzeba było wstawać codziennie rano do pracy. Byliśmy tydzień na jeziorem, pogoda byłam piękna i tak bardzo nie chciałam wracać do szarej codzienności - do pracy, której nie lubię, a muszę do niej chodzić, bo inaczej nie mielibyśmy na chleb...

W czwartek poszliśmy do mojej parafii, aby uzyskać od ks. proboszcza pozwolenie, że ksiądz z innej parafii mój poprowadzić nasz ślub (mam takiego dobrego, znajomego księdza i zawsze chciałam, żeby to on udzielił mi sakramentu małżeństwa). Jak się okazało w czasie wakacji takie sprawy można załatwiać tylko we wtorki przez 1 godzinę, więc pocałowaliśmy klamkę.
Nawiązując już do spraw wesela W KOŃCU udało się dogadać z mamą P. Zgodziła się praktycznie na wszystko, czego chcieliśmy. Ale zmiękła dopiero w momencie, kiedy zobaczyła, że ja zdania nie zmienię.

Tak naprawdę to boję się tego kroku. Samo słowo "małżeństwo" bardzo mnie przeraża. Fakt, że mam źle doświadczenia, bo moi rodzice rozwiedli się jak miałam 10 lat i tak sobie tłumaczę, że ten lęk przed ślubem wynika właśnie z tego. Jak już wypowiem przysięgę, to nie będzie odwrotu. Nigdy nie wyobrażałam sobie siebie w suknie ślubnej i nadal jest to dla mnie trochę komiczne. Rok od zaręczyn minął bardzo szybko, więc rok do ślubu minie jeszcze szybciej.

Jeszcze tak wracając do tych wakacji, to za 2 tygodnie zaczyna się sesja poprawkowa na mojej uczelni, ale mnie ona nie dotyczy! Bo wszystkie egzaminy zaliczyłam w pierwszym terminie i jestem z tego powodu bardzo z siebie dumna :)